vrijdag, juni 30, 2017

2 uitersten

Wat mij altijd intrigeert zijn de type mensen die je op het fietspad tegenkomt. Hieronder 2 uitersten die mij de laatste tijd bezig houd en dan ook getracht heb te omschrijven: 
de foeteraar en de toejuichende.




de foeteraar


  •  Houd je met priemende ogen in de gaten zodra je aan komt rijden.
  •  Zegt nooit gedag.
  •  Is meestal in z'n eentje maar dat hoeft niet persé.
  •  Als hij/zij een hond bij zich heeft, is deze zelden aangelijnd.
  •  Gaat voor geen millimeter aan de kant.
  •  Heeft altijd wel wat over de velomobiel te klagen terwijl er niets aan de hand is.
  •  Heeft eigengefabriceerde verkeersregeltjes in zijn/haar hoofd waar jij aan moet voldoen.
  •  Kun je nauwelijks een opbouwend gesprek mee voeren en al helemaal niet als het over het loslopen van de hond gaat.

De foeteraar type zie ik, het hele jaar door, zelden op het fietspad, behalve met droog weer boven de 19ºC.















de toejuichende 

  • Houd je in de gaten zodra je aan komt rijden en begint je meestal toe te lachen.
  • Zegt bijna altijd gedag.
  • Kan alleen zijn, maar evengoed ook samen met iemand anders.
  • Als hij/zij een hond bij zich heeft, is deze altijd aangelijnd.
  • Is flexibel.
  • Heeft altijd wel wat vrolijks op te merken.
  • Vindt de velomobiel wel leuk gewoon zoals deze is.
  • Kun je heel goed mee praten en soms krijg je zelfs wat aangeboden.

De toejuichende type zie ik bijna het hele jaar door op het fietspad, behalve in de winter, dan is dat stukken minder.


Met de toejuichende is het goed vertoeven, echter met de foeteraar is het opletten. Nu ben ik iemand die rustig de kat uit de boom kijkt en dat is nou net iets waar de foeteraar volgens mij moeite mee heeft! Maar ja, waar heeft de foeteraar eigenlijk geen moeite mee?



10 opmerkingen:

  1. Volgens mij rij je te langzaam :-)))

    Ik kan foeteraars niet horen want die schreeuwen onduidelijk ergens tientallen meters achter mij. Voor die tijd kunnen ze niet reageren want als ze me waarnemen ben ik er al en mijn claxon is defect na een wasbeurt, en de fietsbel...die gebruik ik nooit. Hun honden springen meestal een meter in de lucht al dan niet met een hoge "KAI !" of verschuilen zich achter het baasje die zelf een halve meter hoog springt. Eentje schreeuwde AAAAARGH !! en greep onmanlijk zijn vrouw beet als een kind dat zou doen, dat heb ik nog op film.

    In Total War krijg je (eeuwen) oude spreuken en wijsheden te lezen in het laadscherm en eentje daarvan is dat zelfs de dapperste krijger kan vluchten als een ONBEKEND gevaar onaangekondigd en plotseling iemand overvalt. Wetenschappelijk gezien blijkt dat correct : als de hersenen falen gegevens over bekende gevaren op te halen uit het geheugen schakelt de intelligente, denkende hersenschors uit en nemen de primitieve kleine hersenen aan de hersen stam - eigenlijk een verdikking aan de rugzenuw die ieder zoogdier heeft - het over. En dat is zoals bekend maar in staat tot 2 primaire, voorgeprogrammeerde reacties en dan nog vaker maar tot 1 reactie : vluchten. Maar lichte paniek kan tienden van seconden duren en dan schakelt de hersenschors weer in. In de seconden daarna volgt "waar ben ik, wat is er gebeurd" en dan volgt de verontwaardiging en woede...en dan ben ik al tientallen zo niet honderden meters verder......

    Misschien zijn ze eerst mij tegengekomen of iemand die doet zoals ik en daarna jou...dat kan natuurlijk ook nog :-)))

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Overigens blijft het geheugen tijdens de uitschakeling wel werken en gaat in een modus dat het gevaar en wat er gebeurd uiterst gedetailleerd wordt opgenomen. Dat ervaar je als "slow motion" toekijken als ware je niet in je eigen lichaam. Klopt ook wel want je hebt er dan even geen controle over want de hersenschors is uitgeschakeld.

      Doel is als je deze situatie overleeft je voortaan sneller juist op de situatie kunt reageren als die herkend wordt - wel de juiste informatie razendsnel kan worden opghaald uit het geheugen - en je wel kunt blijven denken en gerichter en succesvoller handelen.

      Paniek komt natuurlijk ook met een megastoot adrenaline om harder te kunnen wegrennen, hoger te springen of krachtiger je uit een situatie te kunnen bevrijden zoals bij een beknelling. Mensen vinden dat mechanisme dat vroeger ons moest beschermen tegen aanvallen van roofdieren en ( nog steeds ) andere gevaren niet zo prettig. :-)))




      Verwijderen
    2. ^^ Met veel blabla betekend dat dat men de 2e keer niet meer zo hard zal schrikken. "diminishing returns" dus. Beetje jammerrrrr.

      Verwijderen
    3. Ik zou toch bijna zeggen "Laat zien die film! ". Dat schrikken waar je het over hebt, dat herken ik wel bij mensen die ik van achteren inhaal, hoe langzaam ik dat ook doe. Maargoed, de foeteraar en de toejuichende zou je misschien ook vrij kunnen vertalen als de velomobielhater en de velomobielliefhebber. Zo'n velomobiel is toch een uitgesproken karakter op het fietspad en dan heb je altijd mensen die daar voorstander of tegenstander van zijn.

      Ik blijft het wel merkwaardig vinden dat als je het hele jaar door wind en regen fiets, er ineens met mooi weer allerlei mensen op het fietspad verschijnen, die je anders nooit ziet, zich zo uitgesproken als foeteraar gedragen. Dit maak ik heel bewust mee want ik rijd inderdaad niet snel. Dat heb je goed ingeschat! grt, Peter

      Verwijderen
  2. Yep, er zijn allerlei soorten onderweg, hoewel ik zelden fietsers ontmoet tijdens mijn woon-werkritten, kun je automobilisten ook indelen op jouw manier.
    En nu het vakantieseizoen op gang is gekomen krijg ik nog véél meer aandacht.......Gewoon dom kijken en zwaaien, en als ze vragen stellen zo onnozel mogelijk antwoorden, ben je er het snelst vanaf....Het is toch maar zelden dat iemand werkelijk interesse heeft.......Helaas!

    Groeten, Adri.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Is inderdaad ook een onderwerp om eens over te schrijven Adri: "hoe wimpel ik, op een nette manier, mensen af bij indiscrete vragen". grt, Peter

      Verwijderen
  3. Tegenover een aantal zuurpruimen staan altijd wel weer aardige mensen die je geen energie kosten maar het je geven. Iedere velomobielrijder ziet denk ik ook wel de mensen die waarderen dat jij in iets aparts durft te rijden en dat laten weten met en glimlach, een duim of commentaar. Waarderen dat je lak hebt aan "zo hoort het en anders niet" Of je gewoon een (positief) gek figuur vinden in een al even gekke fiets. Of toch stiekunm een beetje onder de indruk zijn van snelheid.

    Al heb ik ook weleens uitersten meegemaakt als een racefietser die bewust zijn neus leegsnoot naar mijn kant toen ik langskwam. Gelukkig op mijn WS kap vizier....dan ben je veel te traag om zo'n lompe Quest te keren en hem te achtervolgen en van zijn fiets te rijden.....dat was best interessant geweest..... Misschien ook wel goed want achterin een politieauto of in een arrestanencel terechtkomen is zo'n vervelend tijdverlies en eventuele boetes zonde van het geld en dat allemaal om zo'n kerel....

    Maar ik weet dat "zuurpruimen" misschien ook een reden kunnen hebben een hekel te hebben aan snelle fietspad gebruikers : het is als vader van een ukkepuk die geen gevaar ziet op de weg niet moeilijk te herkennen dat mensen om dezelfde redenen ook bezorgd zijn voor hun dier. Snelheid komt vaak met hoger botsrisico en dus vinden zij ( of voelen ze dat als ) dat zeer ongepast en reageren. Dat is toch een beetje begrijpelijk.

    Ik heb ook een keer een hazewind teruggebracht die me kilometers achtervolgde. Wat kan die hond er nu aan doen dat zijn instinct de overhand krijgt ? En wat keek kijk hij gelukkig toen hij naast me 40-50 km/u kon rennen ( probeerde hem los te rijden uiteraard, maar dat lukte helemaal niet ) ....totdat ik langzamer ging rijden, de realiteit leek neer te dalen dat hij zijn baasje kwijt was. Op zo'n moment kan ik geen rotzak zijn en fietste met hond naast me maar weer een aantal kilometer terug ondanks dat ik wel te laat op werk zou komen....naar een dankbare en buiten adem zijnde baas overigens :-)))





    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Mee eens Arjen dat je jezelf onder controle houdt bij asociaal gedrag van de ander. Waar ik wel moeite mee heb is om in te zien dat een baasje bezorgd zou zijn terwijl deze hond gewoon los loopt! Zo'n hond wil wel eens als een dolle op de velomobiel af komen rennen en afremmen is er in sommige gevallen eenvoudigweg niet bij (net op een moment dat je heuveltje op aan het rijden bent). In mijn ogen moet het baasje zich minder arrogant opstellen en ook rekening houden met andere weggebruikers. Maar op de een of andere manier is de hond koning bij het baasje en moet jij je in hun ogen daar maar de consequenties van ervaren. Het zijn ook typisch die baasjes die de drollen van hun viervoeter niet opruimen en dan zeggen "ik betaal toch hondenbelasting". Ik blijf het lastige figuren vinden. Ik merk ook dat weinig mensen deze figuren daar op aan durven spreken. grt, Peter

      Verwijderen
    2. Dat is waar en ervaar ik soms ook...tot klappende kaken op oorhoogte aan toe.

      Het vervelende is dat je bij schade niet zonder meer kunt uitstappen om dat baasje eens aan de tand te voelen. Als "fikkie" geen chihuahua is maar een middelgrote hond of zwaarder/groter riskeer je eigen letsel en je daar tegen verdedigen lukt zelfs doorwinterende hondenbewakers/trainers vaak niet.....het kan levensgevaarlijk zijn.

      Ik werk op een terrein die bewaakt met honden en die mormels zijn per definitie gevaarlijk voor iedereen behalve hun geleider ( alhoewel ook die worden soms aangevallen door eigen hond ) maar natuurlijk ook op bepaalde eigenschappen geselecteerd als werkhond. Als die losbreken van hun riem en geleider doe ik het in mijn broek....omdat je vrijwel weerloos bent en dat ook beseft.

      Rond mijn wijk draaft ook vaak een monsterlijk grote Rotweiler - of kruising met nog iets anders - van een kilo of 50-60 los rond, met een jong kereltje die zich "coole" rapper waant en het beest ook nog trapt als hij niet luistert. Ik heb dat monster aan zijn riem gepakt toen hij achter mijn kinderen aan mijn geparkeeerde caravan in wilde maar mijn hart zat in mijn keel. Maar je moet je kinderen beschermen. Gelukkig liet dat beest zich beetpakken en wegsturen. Erg vervelend die baasjes, zeker.

      Maar ik weet niet of politieagenten zo happig zijn die baasjes aan te spreken als er nog niets is gebeurd dan onaangelijnd rondlopen waardoor mensen zich onveilig VOELEN. Ook zij zijn niet immmuun voor gevaarlijke honden en al even onaangepaste baasjes, en komen waarschijnlijk ook liever thuis zonder beten of het dienstwapen te moeten gebruiken zonder aanvankelijk dringende aanleiding.

      Verwijderen